| СОЎКА | |||
| Верш Леаніда Пранчака | Музыка Уладзіміра Сарокіна | ||
|
Днём хаваецца ў дупле,
Спіць да вечара, але, Як атуліць пушчу змрок, Набывае слых і зрок.
Соўка, совачка, сава Залатая галава, Вочы-ночы - ліхтары Свецяць ярка ў гушчары. Цемра ёй святлей за дзень. З ёй сябруе ноч і цень. Бо у цемразі яна Анікому не відна.
Соўка, совачка, сава
Лес заснуў, маўчыць трава. Як пачуеш шум і піск, Ты вачыма бліск ды бліск. |
|||
